დაკარგული და ოცნებით მოპოვებული

შენს სიყვარულში ჩაძირული გზას ვეღარ იკვლევს,
იქნებ უშველო, დაეხმარო, დაუდგე გვერდში,
ხელი მოჰკიდო, შენთან ახლოს რომ მიიყვანო,
და მძლავრად, გრძნობით რომ მიიკრა შენს სათუთ მკერდში.

ახლა ყველაზე მეტად ერთის რომ ეშინია
ეს არის გრძნობა, რომ დაგკარგოს, გაგაცამტვეროს,
ხანდახან სევდით მოზღვავებულს უნდა რომ ლექსში
გადაიტანოს ეს ტკივილი, კალმით აღწეროს.

შენშია მისთვის ყველაფერი მარადიული,
შენა ხარ მისთვის ერთადერთი იმედი მხსნელი,
როცა მას ყველა მიატოვებს იცის რომ მუდამ
გვერდში დამცველად მიუყვება დიადი ღმერთი.

თვალზე ცრემლები რომ ჩამოსდის ეს შენ გეძღვნება,
შენთვის სცემს გული საარსებოდ, შენთვის იბრძოლებს,
იცის ვერასდროს ვერ დაგთმობს და შენზე ფიქრები
სამარადისოდ ოცნებებში გადაიყოლებს.

ხშირად სიზმარში მოვა მცივანს დაგხურებს საბანს,
მოვა ხელებით მოგეხვევა, მოგეფერება,
ჩუმად საწოლთან მოგიჯდება, ჩაგიჩურჩულებს,
სიყვარულს გეტყვის, თბილად, ნაზად მოგემღერება.

შენ მისთვის რა ხარ ალბათ, ზუსტად დღემდე არ იცი,
გაყინულ გულში შეეპარე, გული გაუთბე.
ახლა შენს თვალწინ ის ყველაზე სანატრელს გიძღვნის,
გთხოვს, რომ მეგზურად სამუდამოდ წინ შენ გაუძღვე.

იცი, ძნელია მიატოვო ზურგი აქციო.
იცი, რომ მისთვის ტრაგედიად გადაიქცევი,
შენ ფურცელი ხარ დაწერილი მის გულში წმინდა
და ზურგ შექცევით ასე წმინდად გადაიხევი.

ყოველ დღე ხატთან თვალცრემლიანს ერთი სურვილი
დარჩენია და მუდამ შესთხოვს დიდებულ უფალს,
რომ არასოდეს მიატოვო, არასდროს დათმო.
ნუ გადააქცევ ამ ბედნიერს შენ ჭირისუფლად.

შენი თვალებში შემოხედვა სულს შეუშფოთებს,
გრძნობებს აურევს, თავში ლამაზ ფიქრებს გაუჩენს,
შენზე კარგად ხომ მის დაჩაგრულ ქალურ ბუნებას
და მის ხასიათს ხომ ვერავინ ვეღარ გაუგებს.

შენა ხარ მისი ყოველი დღის ფიქრი, ოცნება,
დაულეველი სიყვარული ვისთვის აცოცხლოს?
ის რაც შენშია ყველაფერი მისთვის ძვირფასი
სხვაში გამჯდარი არაფერი უკვე არ მოსწონს.

შენზე ჩივის და შენს გულის დარდს თავისად აქცევს,
სულ შენს ლოდინში მოუთმენლად ღელავს და გიცდის,
უკვე ტკივილი ყვირილამდე მივიდა მისთვის,
უშენოდ წამებს, წუთებს, საათებს ითვლის და ითვლის.

შენი შემყურე მეგობრებიც გადაავიწყდა,
და უმოწყალოდ გაისტუმრა მშვიდად დაშორდა.
გულში ნალექი სევდა, დარდი, ტკივილი, ცრემლი,
უარყოფისგან ასე ნელ-ნელა ჩუმად დაგროვდა.

და ერთხელ, როცა ოცნებიდან გამოეღვიძა,
მიხვდა გამქრალა ის სამყარო რაც აარსება,
ყველა დატოვა ბოლოს კიდევ ეს სიმარტოვე
გადააბრალა მის გარშემო ყველა არსებას.

ხატებთან დამდგარს არ ათბობდა ჩვეული სითბო,
უკვე ვერაფერს გულსა და სულში ვეღარა გრძნობდა,
გამქრალა მასში არსებული ყველა სიკეთე,
გამქრალა ის, რაც ოცნებებით შექმნილი ჰქონდა.

მან მიატოვა მეგობრები და დარჩა მარტო,
ახლა სიცოცხლე ვისთვის უნდა? ვისთვის იცოცხლოს?
ერთადერთი ხსნა მოაგონდა საბრალოს თავში
და ეს ხსნა უნდა მან სიკვდილში რომ მოიპოვოს.


თაკო დარბაიძე
---

მიპასუხე სიყვარულით სიყვარულზე

წვიმის წვეთებით აგიხსნი სიყვარულს,
თოვლის ფანტელით მოგეფერები,
მზის სხივებით გაგიშლი გულს და
შენს ირგვლივ იქნება ლამაზი ფერები.

ცას ვარსკვლავს მოვსწყვეტ, ფეხქვეშ დაგიგებ
ცხრა მთას გადავალ, შხამსაც დაგილევ,
მითხარი „მიყვარხარ“ და მე გაგიგებ,
ჩვენს სადღეგრძელოს თუ ისევ დამილევ.

ხელჩაკიდულნი გავივლით ბილიკებს,
მინდორში დაგიკრეფ ლამაზ ყვავილებს,
სიყვარული შენ კარებს გაგიღებს
შეაბიჯებ და აღარ გაგიშვებს.

ლექსებს მივუძღვნი შენს სილამაზეს
შენს სათნოებას და სითამამეს,
არასდროს გაწყენ არ გიღალატებ,
ოღონდ მითხარი: „მე შეგიყვარებ“

გიგა ფუტკარაძე

ნუ თუ არ გენატრები?
მე კი შენზე ვფიქრობ სულ,
ასე რატომ მაგონდები?
ხომ იცი ვერ ვუბრძანებ გულს,
არ შეგაწუხებ მხოლოდ ჩემთვის მეყვარები,
და ყოველთვის შემოგფიცებ სიყვარულს.
გარბის სადღაც ეს წლები,
მე კი მაინც შენთან ყოფნა მსურს,
ერთი ჭიქა ღვინით ვთრები.
შენ ხელი კარი ჩემს სიყვარულს,
მე კი სულ წინ მიდგას შენი თვალები,
შენ აუჯანყდი ჩემს გულს,
ჩემს გულს კი შენ ენატრები.

ჩვეულებრივი დღე

ჩვეულებრივად დაღამდა ჩვეულებრივი დღე,
ჩვეულებრივი ვარსკვლავი ჩვეულებრივად ანათებს.
შენი დაკარგვის ამბავიც ჩვეულებრივად შევიტყვე
და მარტოობას უნიჭო მსახიობივით ვამართლებ.

ჩვეულებრივი სიზმრებით ჩვეულებრივად ვიძინებ,
ჩემს ჩვეულებრივ ოთახში ქარმა ფანჯარა ჩალეწა.
რადგან სულელურ ამბავზე ჩვეულებრივად ვიცინე,
წითელი ღვინოც პერანგზე ჩვეულებრივად დამექცა.

ჩვეულებრივი სუნი მაქვს, ჩვუელებრივი განცდები,
ჩვეულებრივად ვსაუბრობ, ჩვეულებრივად მაცვია.
ასე მგონია სიხარულს გზაზე ბრმასავით ავცდები,
ჩვეულებრივად იტყვიან _ `უსიხარულო კაცია~.

ჩვეულებივად დავფრინავ, ჩვეულებრივი ოცნებით,
დეკემბერია! ქუჩაში ჩვეულებრივად ითოვებს.
უნდა მიყვარდეს მე შენი ჩვეულებრივი კოცნები,
ტუჩზე რომ დამადნება და არაფრის გემოს მიტოვებს.

უნდა ვუყურო პაემანს ჩვეულებრივი წყვილებით,
ყვავილებს ბიჭი იყიდის, როგორც წესი და რიგია.
უნდა მიყვარდეს თბილისის ჩვეულებრივი წვიმები
და ნიაღვარი სტრიქონი არ იყოს, როგორც სტიქია.

ეს მსახიობი სცენაზე ჩვეულებრივად თამაშობს,
ეს კი, იცნობდეთ, მხატვარი _ ჩვეულებრივი მხატვრობით.
დედა წვიმიდან შემოსულს ჩვეულებრივად გამაშრობს
და დავშორდები სიყვარულს ჩვეულებრივი მადლობით.

ჩვეულებრივად რას ნიშნავს? ჩვეულებრივად _ ეს როგორ?
უჩვეულობის გარეშე? მაშინ სიცოცხლე რად მინდა?!
თუ შემიყვარდა ისე რა, ჩვეულებრივად ეს გოგო
და არ ვაჩუქე მაისი აყვავებული ატმიდან….

ჩვეულებრივად რად მინდა?!

გიორგი ზანგური

დანარჩენი სრულიადში ->

თბილი ფერები

მე ეს ცხოვრება ცრემლებისთვის არ მემეტება,
რომ ჩამომრეცხოს და დამატყოს სველი ღარები,
რომ დამაბეროს, რომ ბავშვობა მექცეს წარსულად
და აწმყოსა და წარსულს შორის ჩადგეს კარები.
მე სიცოცხლეში მინდა მხოლოდ თბილი ფერება,
თბილი ხელები, რომ გალობა შემაძლებინოს,
რომ მომავალმა არ იჩქაროს წამის ბერება,
საათის ისრებს ჩუმი ფეთქვა შეაწყვეტინოს.
მე მონატრებად მინდა მექცეს ბედნიერება,
და სევდად მხოლოდ მონატრება ბედნიერების,
რომ ეს ბავშვობა უბერებლად იქცეს ერებად,
შვილთაშვილებმა არ დაჰკარგონ წესი ფერების.
წლები კი გადის და იცვლება ჩვენი ფერებიც,
სითეთრე ჩუმად ჩამოგვათოვს ერთფეროვნებას
და სანატრელი გაგვიხდება სურნელი წვიმის,
როცა ბავშვობას ჩაგვიხატავს დიდ-ფეროვნება.
მე მხოლოდ თბილი ბუდე მინდა, თუნდაც ჩხირების,
არც მოქარგული, არც ნალესი ძვირფასი ქვებით,
და მხოლოდ ჩემი ჩიორა და მისი ბარტყები,
თბილი თვალებით, ნამთვრალევნი თბილი ფერებით.


ავტორი: გიორგი ბოგველი

დანარჩენი სრულიადში...

ო, სიყვარული რარიგ ნაზია
სიცოცხლის ბოლოს, სიბერის ზღურბლზე,
გამოსათხოვარ შუქით ანთია
დაისის მზე და აწითლებს ღრუბლებს.

ცა ჩამობნელდა. შორს, დასავლეთით
ძლივსშესამჩნევი სინათლე როკავს.
ნუ მიმატოვებ, მშვენიერებავ,
შემოღამებავ, მაცალე ცოტა.

აღარ ჩქეფს სისხლი. გულს ავსებს ნდობა,
სევდა - უსიტყვო და უსახელო...
ნეტარებაც ხარ, უიმედობაც,
შენ, სიყვარულო უკანასკნელო!

• • •
თედორე ტიუტჩევი

თარგმანი რუსულიდან - ლელა მეტრეველი
-


ვიცი, რომ დღესაც მარტო არა ვარ –
შენი კეთილი თვალი დამყურებს.
ივსება შენი სუნთქვით კარავი
და აკანკალებს ქარი საყურეს.

გცივა? -
ჩემ მხარეს ადრე მოადგა
ცივი წვიმების მძიმე კოჰორტა.
ვეღარ ვიხსენებ ან რა დროა და
ან ყვავილები ვისთვის მიმქონდა.

შენთვის?
მაგრამ შენ მხოლოდ ფიქრი ხარ,
ფიქრის თმები გაქვს, ფიქრის თვალები.
და სიყვარულიც ისევ გვიხმება,
რომელიც დიდხანს ვზარდეთ წვალებით.

ნოემბერი კი უფრო აურევს,
დამძიმებული ღრუბლის ტრაურით
მოიხსნი ბეჭდებს, ყვირფას საყურეს
და ხელუკუღმა ქარს გადაუყრი.

• • •
ვანო ჩხიკვაძე
-


დანარჩენი სრულიადში

..ეს მე კი არა, ღმერთს უყვარხარ ჩემში გადმოსულს...
ასე მგონია ასეთი სიყვარული არავის შეუძლია...
დავიძინებ-მიყვარხარ!გავიღვიძებ-მიყვარხარ!
ჩემთან ხარ-მიყვარხარ! და თუ შორსა ხარ, მაშინ ყველაზე მეტად მიყვარხარ!
მე სიყვარულზე უფრო დიდი სიყვარული მიბოძა ღმერთმა.
შენგან მივდივარ-მენატრები...თვალს მოგაშორებ-მენატრები...
როცა გიყურებ,მაშინ ყველაზე მეტად მენატრები...
მონატრებაზე უფრო დიდმა მონატრებამ შენად მაქცია.
ჩემი სიყვარული დედამიწაზე დაიბადა და გაიზარდა.როცა
ახალდაბადებულ ბავშვს ვეფერები-შენ გეფერები! როდესაც შინ
თითისწვერებზე დავდივარ, მაშინ შორეულ ბინაში შენს ძილს
ვუფრთხილდები.მადლობაზე უფრო დიდი მადლობაა ჩემთვის შენი არსებობა. რომ ხარ ესაა მთავარი.
მე დაგელოდები, სიცოცხლის ბოლომდე დაგელოდები...არა, არა სიცოცხლის იქითაც თუკი შეიძლება ლოდინი, მე იქითაც დაგელოდები.
ჰო, ასე მგონია ეს მე კი არა, ღმერთს უყვარხარ ჩემში გადმოსულს... მე ხომ ასეთი სიყვარული არ შემიძლია...
მ ი ყ ვ ა რ ხ ა რ !!!